ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ # ΤΡΙΤΗ 10-02-2015 | ΩΡΑ 21.15 #

Οι Φίλοι Κινηματογράφου Λαμίας σας προσκαλούν την Τρίτη 10-02-2015 ώρα 21.15, στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας στην προβολή της ταινίας «Παράδεισος» του Παναγιώτη Φαφούτη. θα προηγηθεί η προβολή της ταινίας μικρού μήκους «Ο Γκόγκος».

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη των ταινιών, Παναγιώτη Φαφούτη
Είσοδος ελεύθερη.

Ο ΓΚΟΓΚΟΣ :

ο γκογκοςΣ’ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου που λειτουργεί και ως ταβέρνα για τους περαστικούς, ένα ζευγάρι ζει τη βαρετή και μονότονη ζωή του. Μια μέρα, ένας πλανόδιος πωλητής πείθει τη γυναίκα ν’αγοράσει πολύχρωμα τραπεζομάντιλα για την ταβέρνα, επί πιστώσει. Από εκείνη τη στιγμή, τα τραπεζομάντιλα γίνονται ένα μέσο για να ξεφύγει από την άχρωμη καθημερινότητά της. Ώσπου μια νύχτα, βλέπει όλα τα τραπεζομάντιλα να καταστρέφονται σε ένα γαμήλιο γλέντι χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι γι’αυτό. Όμως τίποτα στη ζωή της δεν είναι πια το ίδιο. Ακόμα και με κατεστραμμένα τραπεζομάντιλα, είναι αποφασισμένη ότι το «ταξίδι» αυτό δεν έχει τελειώσει…

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Παναγιώτης Φαφούτης
Φωτογραφία: Μαρία Σκουλά, Ακύλας Καραζήσης
Μοντάζ: Πάνος Βουτσαράς | Ήχος: Γιώργος Βασιλείου | Μουσική: DNA
Ηθοποιοί: Σκουλά Μαρία, Γεννατάς Γεράσιμος, Καραζήσης Ακύλας
Παραγωγός: Βύρων Νικολόπουλος, Παναγιώτης Φαφούτης | Παραγωγή: INDEEFIXE
Διάρκεια: 13 λεπτά

Διακρίσεις & Βραβεία:
ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ 2001

  • Καλύτερης Ταινίας
  • Τιμητική Διάκριση Γυναικείας Ερμηνείας
  • Τιμητική Διάκριση Σεναρίου
  • Τρίτο Βραβείο Μυθοπλασίας Ταινίας Μικρού Μήκους

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ:

Μέσα στην «κολασμένη» ατμόσφαιρα της αποκριάς, όλοι διεκδικούν το συναισθηματικό τους Παράδεισο…

Ένα Σαββατοκύριακο, μέσα στο χάος και στα χρώματα του καρναβαλιού, στα εκτυφλωτικά φώτα και στα φανταχτερά άρματα η Μαρίνα γυρίζει στην Πάτρα αποφασισμένη να ζήσει με το Μιχάλη, ο Νίκος προσπαθεί να εκδηλώσει το πάθος του για τον Σωκράτη ενώ τρέμει την απόρριψη, η Ευγενία αντιμετωπίζει την κριτική της κόρης της για την καινούργια της ζωή μετά το χωρισμό και ο Ηλίας επιχειρεί την τελευταία προσπάθεια επανασύνδεσης με την πρώην γυναίκα του. Ο έρωτας και τα ερωτηματικά για τη συντροφικότητα αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία ο σκηνοθέτης οργανώνει ένα πάρτυ. Η μουσική κυριαρχεί και καθοδηγεί τα συναισθήματα. Οι πρωταγωνιστές, φορώντας τις αποκριάτικες μάσκες, απελευθερώνονται και φτάνουν στα όριά τους. Πίσω από αυτές μπορούν επιτέλους να είναι αληθινοί.

Σημείωμα Σκηνοθέτη
«Ότι συμβαίνει στον «Παράδεισο», με κάποιο τρόπο σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μου. Οι έρωτές μου, το καρναβάλι μου, οι φίλοι μου, η μουσική μου.»

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Παναγιώτης Φαφούτης
Φωτογραφία: Γιώργος Παπανδρικόπουλος | Παραγωγή: Μαρία Δρανδάκη
Μοντάζ: Πάνος Βουτσαράς | Μουσική: Γιώργος Παλλίκαρης aka GPal
Πρωταγωνιστούν: Νατάσα Ζάγκα, Oλια Λαζαρίδου, Ερρίκος Λίτσης, Χρήστος Λούλης, Μιχάλης Φωτόπουλος, Μαρία Σκουλά, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Aντρέας Κωνσταντίνου, Λίλα Μπακλέση, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Θανάσης Βλαβιανός, Λίζα Νεοχωρίτη, Μίλτος Νίκας, Γιώργος Ματαράγκας
Διάρκεια: 105 λεπτά, Ελλάδα, 2011, Εγχρωμο

Διακρίσεις & Συμμετοχές:

  • Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου στην Όλια Λαζαρίδου (Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογάφου 2012)
  • Βραβείο Ήχου στους Δημήτρη Κανελλόπουλο, Άρη Λουζιώτη, Αλέξανδρο Σιδηρόπουλο, Κώστα Βαρυμποπιώτη και Πάνο Βουτσαρά (Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογάφου 2012)
  • Συμμετοχή στο διεθνές διαγωνιστικό του 52ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Παναγιώτης Φαφούτης – Σύντομο Βιογραφικό: 
faΓεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε Νομικά και Σκηνοθεσία στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει 5 μικρού μήκους ταινίες, αλλά και για την τηλεόραση επεισόδια για σειρές, ντοκιμαντέρ, ενημερωτικές εκπομπές και διαφημιστικά. Το 1999, όντας ακόμα φοιτητής, ολοκλήρωσε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, Η ζωή είναι βραχεία, η οποία συμμετείχε και διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας (Εύφημη Μνεία Κριτικής Επιτροπής, Κρατικό Βραβείο Ποιότητας). Η δεύτερη του ταινία μικρού μήκους, Ο Γκόγκος, συμμετείχε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας από τα οποία αποσπά σημαντικές διακρίσεις και βραβεία. Το Μετά τις έντεκα(2002) βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας, ενώ το Red Sky(2003) εξασφάλισε το 2ο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας και το Βραβείο Μοντάζ στο Φεστιβάλ της Δράμας, το βραβείο ΜΕDIA στο Φεστιβάλ των Τιράνων, όπως επίσης και το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Ακολουθεί η πέμπτη μικρού μήκους Τα σαλιγκάρια της Λουλούς, το 2005. Η πρώτη μεγάλου μήκους του «Η Κληρονόμος» σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ελλάδα. Ο «Παράδεισος» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του.

Μπορεί να διαδραματίζεται, στο καρναβάλι, μπορεί οι ηρωές του να φορούν αποκριάτικα κοστούμια, αλλά αυτός ο «Παράδεισος» είναι απόλυτα «αληθινός»!(flix)

Περισσότερο απ΄οτιδήποτε ο «Παράδεισος» διακρίνεται για την τρυφερότητα του, για την αγάπη με την οποία κοιτάζει τους τσαλακωμένους ήρωες του, την καθαρή ματιά σε πράγματα και καταστάσεις γνώριμες. Μπορεί κατά στιγμές να χάνει τον βηματισμό του, ή να χάνει λίγο τον σωστό τόνο, όμως ο Παναγιώτης Φαφούτης κατορθώνει να ενορχηστρώσει μια τόσο ειλικρινή συμφωνία των ανθρώπινων σχέσεων που η καρδιά σου καταλήγει να του συγχωρεί τις όποιες αδυναμίες. (Κρασσακόπουλος Γιώργος-flix)

Ο Παράδεισος δείχνει τις αρετές του σκηνοθέτη Παναγιώτη Φαφούτη. Μπλέκει με αίσθηση σεναρίου και στρωτή σκηνοθεσία πολλούς χαρακτήρες με παρονομαστή και κλιμάκωση το πατρινό καρναβάλι, τους ξεγυμνώνει από την πρόφαση της μάσκας και της ψευδαίσθησης του πάρτι, δεν εκμεταλλεύεται το φολκλόρ της πόλης, αλλά αξιοποιεί τη γνώση της ιδιαίτερης τοπικής κοινωνίας που έχει ως βέρος Πατρινός κι εξερευνά την αυταπάτη της ερωτικής ευδαιμονίας σε διάφορες εκφάνσεις και ηλικίες. Αν και μένει μια επίγευση επαγγελματικά δουλεμένης αδιαφορίας, στο τελικό αποτέλεσμα, η απόπειρα δημιουργίας ελληνικής ταινίας με καλλιτεχνική φλέβα σε πλαίσιο «κανονικής» αφήγησης δεν παύει να είναι αξιοπρόσεχτη όταν φτάνει στον προορισμό της. (Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – lifo)

Η ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ για τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ | συνέντευξη στον Παναγιώτη Παναγόπουλο (Πηγή:Καθημερινή,29-01-2012) 
Τι ελκυστικό είχε για εσάς η Βίκυ; Στην ταινία τραγουδάτε!
-Ήταν αλμοδοβαρικής προέλευσης. Ήταν κωμικός ρόλος, αλλά με τον τρόπο που είναι κωμικοί οι χαρακτήρες στις ταινίες του Αλμοδόβαρ, που είναι ταυτόχρονα και τραγικοί. Αυτό μου άρεσε. Πασχάλη τραγουδάω! Θέλω πάρα πολύ να τραγουδάω, μου αρέσει τρομερά. Όχι ότι έχω καμιά φοβερή φωνή. Σκέφτηκα όμως ότι θα το πω θεατρικά, σαν τη Ζαν Μορό στο Jules et Jim, και το τραγούδι προσφέρεται για τέτοια ερμηνεία. Το διασκέδασα τρομερά. Τραγουδούσα συνέχεια, σε σημείο να μου πούνε, «φτάνει, σταμάτα!». Τραγουδάω εναντίον όλων!
Εμπιστευτήκατε τον Παναγιώτη Φαφούτη, έναν νέο σκηνοθέτη. 
-Αισθάνθηκα ότι επικοινωνήσαμε χωρίς πολλά λόγια. Η πραγματική επικοινωνία αυτό είναι. Κατάλαβα τι ήθελε. Ήθελε να υπάρχει αυτό που υπάρχει και στη ζωή. Ότι δηλαδή τα πράγματα είναι και κωμικά και τραγικά, ότι νομίζεις ότι πάνε κάπου και τελικά πηγαίνουν κάπου αλλού… να υπάρχει αυτή η γλυκιά σύγχυση που έχει και η ζωή. Συνήθως μου προτείνουν πιο δραματικούς ρόλους. Όμως, εγώ είμαι κλόουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Απλώς ο Παναγιώτης το κατάλαβε. […]
Ο τίτλος της ταινίας, ο Παράδεισος, φαίνεται ειρωνικός.
-Ο Παναγιώτης έχει πολύ λεπτό χιούμορ και ο τίτλος είναι πραγματικά ειρωνικός. Ο παράδεισός του είναι σαν να σου κλείνει το μάτι. Είναι αυτό που λέμε παράδεισος στη θέση του παραδείσου, αλλά στην πραγματικότητα είναι και η κόλασή μας. Το βλέπει με μια τρυφερότητα.

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΟΥΛΗΣ για την ταινία | συνέντευξη στο Γιώργο Σμυρνή (Πηγή: monopoli.gr, 16-01-2012)
Συμμετέχετε στην ταινία Παράδεισος του Παναγιώτη Φαφούτη. Μιλήστε μας για την εμπειρία σας αυτή.
-Ήταν μια υπέροχη συνύπαρξη ηθοποιών, τεχνικών και σκηνοθέτη με την εμπνευσμένη και ενοποιητική παρουσία του Παναγιώτη Φαφούτη… Απ’την αρχή που διάβασα το σενάριο, ενθουσιάστηκα. Στη συνεργασία μετά με τους Παναγιώτη και Κωνσταντίνο (Αβαρικιώτη) ήμουν ευτυχής…
Το έργο διαδραματίζεται στο Πατρινό Καρναβάλι. Πέρα από την γοητεία του event υπάρχει και κάτι που υπονοείται με αυτήν την επιλογή;
-Και βέβαια… Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε ένα έργο. Στο καρναβάλι φοράμε μάσκες για να ξεφύγουμε για λίγο από τη βαρετή και πεζή μας προσωπικότητα που μας υποβάλλει η καθημερινή ζωή και να ταξιδέψουμε στις κρυφές μας επιθυμίες, στα πάθη μας τα ανομολόγητα, σε ό,τι φοβόμαστε δικό μας. Το έχουμε ανάγκη αυτό. Έχουμε ανάγκη να ερχόμαστε σε επαφή με τον παράλογο εαυτό μας. Γι’αυτό και η ταινία ασχολείται με αυτήν την περίοδο του χρόνου που γινόμαστε ο Άλλος μας εαυτός όλοι μαζί εθιμοτυπικά… Σοφό το καρναβάλι…
Οι ήρωες του έργου συχνά δεν είναι αυτό που φαίνονται, σαν να φορούν μάσκες. Είναι η κοινωνική υποκρισία ή και άλλοι λόγοι που κάνουν τους ανθρώπους να κρύβονται πίσω από προσωπεία.
-Ας μην είμαστε τόσο σκληροί. Η κοινωνία χρειάζεται ένα βαθμό υποκρισίας. Για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Φανταστείτε να είχαμε την ελευθερία όλοι μας να κάνουμε όσα θέλουμε και σε όποιον θέλουμε. Παρ’όλα αυτά βλέπουμε να συμβαίνουν τραγωδίες καμιά φορά στους ανθρώπους επειδή δεν εκφράζουν το βαθύτερό τους θέλω, προκειμένου να γίνουν αρεστοί, ή υποφερτοί έστω. Γι’αυτό χρειάζεται στα πάντα μια βαλβίδα ασφαλείας, εξ’ ου και καρναβάλι….
Ερμηνεύετε τον ιδιοκτήτη ενός εστιατορίου, με μια ιδιαίτερη σχέση λατρείας και μίσους με τον σεφ του. Ποιά είναι αυτά που ενώνουν αυτούς τους δύο ανθρώπους και ποιά αυτά που τους χωρίζουν.
-Νομίζω τους χωρίζει η διαφορετική τους φύση. Αλλά τους ενώνει η ζωή η ίδια. Η ανάγκη τους για δημιουργία και δουλειά. Ο Σωκράτης (εγώ) έχει ανάγκη το Νίκο (σεφ) γιατί έχει επιτυχία και ο σεφ έχει ανάγκη το Σωκράτη γιατί του δίνει δουλειά. Και αυτό δεν είναι ούτε λίγο ούτε ποταπό.

Advertisements