Ο ΨΥΛΛΟΣ #ΤΡΙΤΗ 16-06-2015|ΩΡΑ 20.30 #

Οι Φίλοι Κιν/φου Λαμίας σας προσκαλούν την Τρίτη 16 Ιουνίου 2015 στις 8:30μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας στην προβολή της ταινίας Ο Ψύλλος, την πολυβραβευμένη ταινία του  σκηνοθέτη, συγγραφέα και  καλλιτεχνικού διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, Δημήτρη Σπύρου . Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση σχετικά με τη «μύηση» παιδιών & εφήβων στην τέχνη του κινηματογράφου, καθώς, και τη δημιουργική αξιοποίηση του κινηματογράφου στη σχολική τάξη.

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουνοι Σχολικοί Σύμβουλοι Π/θμιας Εκπ/σης Φθιώτιδας, η Δ/νση Π/θμιας Εκπ/σης Φθιώτιδας, ο Σύλλογος για την Ιστορcaroyία της Εκπαίδευσης και των Άτυπων Μορφών Μάθησης «Μιχάλης Παπαμαύρος», ο Δήμος Λαμιέων και οι Φίλοι Κινηματογράφου Λαμίας. ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Ένας δωδεκάχρονος μαθητής που ζει σε κάποιο ορεινό χωριό της Ολυμπίας συντάσσει και διανέμει μια χειρόγραφη εφημερίδα με τίτλο «Ο Ψύλλος». Η τακτική ταχυδρόμηση της εφημερίδας του σε διάφορα μέρη και τα γράμματα που λαμβάνει ως απάντηση, είναι ο μόνος τρόπος να ταξιδεύει, να ξεφεύγει νοερά από τα στενά όρια του χωριού. Για τους γονείς του, ανθρώπους του μεροκάματου, είναι μια ασχολία χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα, ενώ για τους συγχωριανούς του, μια γραφικότητα προς χλευασμό. Μέχρι που καταφθάνει από την Αθήνα μια δημοσιογράφος, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό «εκδότη». Το απροσδόκητο ενδιαφέρον της πρωτεύουσας θα μεταστρέψει την πεποίθεση όλων για την αξία της φυλλάδας, όμως ο μαθητής θα παραμείνει πιστός στους στόχους και τις επιθυμίες του.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:

Α’ βραβείο | Φεστιβάλ Παιδικών Ταινιών Σικάγου (ΗΠΑ) 1991
Βραβείο Διεθνούς Κέντρου για τις Παιδικές και Νεανικές Ταινίες | Φεστιβάλ Βερολίνου (Γερμανία) 1991
Βραβείο Ένωσης Ιρλανδών Σεναριογράφων | Φεστιβάλ Μπέλφαστ (Ιρλανδία) 1991
Διάκριση ποιότητας ταινίας μεγάλου μήκους |Βραβεία Ποιότητας Υπουργείου Πολιτισμού 1990

Σενάριο/σκηνοθεσία: Δημήτρης Σπύρου. 
Φωτογραφία: Προκόπης Δάφνος. 
Μοντάζ: Χρήστος Σαντατζόγλου. 
Μουσική: Μιχάλης Τερζής. 
Ερμηνευτές:  Παντελής Τριβιζάς, Βασίλης Κoλoβός, Δήμητρα Χατoύπη, Αμαλία Γκιζά, Δημήτρη Σπύρoυ, Κωστoύλα Τσέλιoυ. 
Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Δημήτρης Σπύρου, 1990. 
Διάρκεια: 90΄

δΗΜΗΤΡΗΣ ΣΠΥΡΟΥ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Ο Δημήτρης Σπύρου γεννήθηκε στα Διάσελλα της Ολυμπίας το 1954. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο. Εργάστηκε ως ηθοποιός, δημοσιεύσε ποιήματα και διηγήματα, έγραψε σενάρια για τηλεοπτικές παραγωγές και σκηνοθέτησε, πέρα από τις κινηματογραφικές του ταινίες, αρκετά ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση. Η ταινία του «Ο ψύλλος» τιμήθηκε με το βραβείο CIFEJ στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ ταινιών για παιδιά και νέους Πύργου-Αρχαίας Ολυμπίας. Σχετικά με τον κινηματογράφο για παιδιά έχουν δημοσιευτεί δεκάδες κείμενά του στην Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ το 2004 εκδόθηκε το βιβλίο του «Τα παιδιά στις ταινίες του Φρανσουά Τριφό». Από το 2008 είναι μέλος του Δ.Σ. της European Children’s Film Association.

Φιλμογραφία:
Ερμηνεία (1985), μικρού μήκους, μυθοπλασία
Ο ψύλλος (1990), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Η μαυρομάτα
(1995), μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ
Όνειρο σε άσπρο φόντο
(1996), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία

Κριτική παρουσίαση από τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο:

Ο «Ψύλλος» του Δημήτρη Σπύρου είναι μια συμπαθητική ταινία, επειδή συμπαθητική και γλυκειά είναι η ματιά του σκηνοθέτη πάνω σε μια αληθινή «ηρωική» ιστορία, την οποία αναπλάθει. Ένας δωδεκάχρονος μαθητής συντάσσει και κυκλοφορεί μονάχος του μια χειρόγραφη εφημερίδα, σε ένα ορεινό χωριό της Ολυμπίας, το 1965. Ο μικρός επίδοξος εκδότης σ’ αυτό το απομακρυσμένο χωριό, διατρέχει την ταινία και κατορθώνει με την επιμονή, την υπομονή και το πείσμα του να ανοίγει ένα παράθυρο στο κόσμο, να διατηρεί την ελπίδα του και να αντιπαλεύει τον συντηρητικό μικρόκοσμο του χωριού του, μέσα από την παιδική αθωότητα των ενεργειών του.

Ο Σπύρου επικεντρώνεται αποκλειστικά πάνω στον μικρό ήρωά του αφήνοντας διακριτικά στο φόντο την ηθογραφική σκιαγράφηση του πλαισίου όπου κινείται. Τα γυρίσματα έγιναν σε φυσικούς χώρους και σ’ αυτό χρωστάει εν πολλοίς η ταινία την αίσθηση της αυθεντικότητας που την διαπερνάει. Ο Σπύρου όμως δεν περιορίζεται σε κάποια συγκινητική «αγιογραφία» ενός παιδιού και του κατορθώματός του. Εκθέτει βαθμιαία και τις «παρεκκλίνουσες» δυνάμεις, την τάση εκμετάλλευσης της μοναδικής του περίπτωσης τόσο από τους συχωριανούς, όσο και από την «συμπαθούσα» Αθηναία δημοσιογράφο. Η ανάπτυξη της συνείδησης του μικρού ήρωα είναι το τελικό κέρδος. «Ο Ψύλλος» κέρδισε πολλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ παιδικού κινηματογράφου.

Απόσπασμα από την κριτική του Γ. ΧΡΥΣΟΒΙΤΣΑΝΟΥ στο «ΕΘΝΟΣ»:

Ο «Ψύλλος» είναι φτιαγμένος από γνήσια υλικά, όπως η εφημεριδούλα που έδωσε το αρχικό ερέθισμα στο σκηνοθέτη. Γνήσιες και σεμνές οι ερμηνείες. Συναίσθημα, αυθεντικότητα, φρεσκάδα. Ο Δημήτρης Σπύρου αφηγείται με άμεσο τρόπο μια ιστορία που τον συγκινεί. Χωρίς να καταφεύγει σε διανοουμενίστικα τεχνάσματα για να μεταδώσει τη συγκίνησή του στο θεατή. Χωρίς να εκβιάζει τη συμμετοχή μας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

Το συνήθως δύσκολο αγγλικό κοινό υποδέχθηκε την Κυριακή με θερμά και παρατεταμένα χειροκροτήματα το ελληνικό φιλμ «ο Ψύλλος» στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λονδίνου. Αγνό, απλό, αλλά ούτε απλοϊκό ούτε ψευτό – διανοουμενίστικο, με γνήσιο ελληνικό χρώμα, συγκινούσε χωρίς να είναι μελό και εύκολα το θέμα του έπαιρνε σημαντικές προεκτάσεις.

Με νέους σκηνοθέτες σαν τον Δημήτρη Σπύρου, που είναι αληθινοί ακριβώς γιατί δεν είναι εγκεφαλικοί (ενδεικτικά, οι συγχωριανοί του από τα Διάσελα της Ολυμπίας συμπρωταγωνιστούν στο φιλμ), ο κινηματογράφος μας θα μπορούσε πάλι να αγκαλιάσει τα πλατιά λαϊκά στρώματα που σήμερα αποβλακώνονται με τα κατακάθια της αμερικανικής υποκουλτούρας…

Από συνέντευξη του Δημήτρη Σπύρου (για το γραφείο Τύπου του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας: Μαρίνα Αγγελάκη & Δέσποινα Τσιπτσέ)

Είναι και σήμερα επίκαιρα τα μηνύματα που περνάει «Ο Ψύλλος»;

Δυστυχώς είναι απολύτως επίκαιρα. Η περίοδος του δήθεν πλουτισμού των Ελλήνων ήταν μια χίμαιρα. Η επικράτηση των νοοτροπιών του χρήματος και της αδιαφορίας για αξίες είχε δυστυχώς διαποτίσει για πολλά χρόνια το σώμα της κοινωνίας, χωρίς να αφήσει ανεπηρέαστη και τη νεολαία. Σε κάθε οικογενειακό τραπέζι η συζήτηση επικεντρωνόταν στην πορεία του χρηματιστηρίου. Ένα παιχνιδάκι ήταν λοιπόν και καθώς ξέρουμε ότι στα παιδιά αρέσουν τα παιχνίδια, φρόντισε η κοινωνία των ενηλίκων νεοελλήνων να καλλιεργήσουν τη νοοτροπία του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού.

Παρά ταύτα, εγώ, ακόμα και σε αυτές τις περιόδους, πίστευα πως κάπου μέσα στο βάθος αυτής της κοινωνίας υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε αξίες, που θέλουν να βλέπον το βάθος των πραγμάτων και όχι την επιφάνειά τους. Το παιδικό βλέμμα που από τη μια μπορεί να κοιτάζει απορημένο όλη αυτή την κατάσταση, έχει από την άλλη την διεισδυτικότητα να ξεχωρίζει την ασχήμια από την ομορφιά και το επίπλαστο από το ουσιώδες.

Επίσης, αυτό που λέμε στέρηση, είτε οικονομική είτε συναισθηματική, πάντα πίστευα πως κάπου καιροφυλακτούσε. Αυτή τη στιγμή έχει εκφραστεί σε οικονομικό πεδίο αλλά πιστεύω πως υπάρχει κάτι πιο βαθύ. Υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί η στέρηση αυτή και σε πνευματική. Πάντα όμως θα υπάρχουν ψύλλοι οι οποίοι θα κεντάνε την ευαισθησία της κοινωνίας αυτής, που θα μας δείχνουν την άλλη πλευρά του φεγγαριού και δεν θα την αφήσουν να πέσει σε κώμα.

Advertisements